ကြွက်သိုးတို့အိမ်

  ကြွက်သိုးတို့အိမ် (စ/ဆုံး)

ရေးသူ - အမရာမောင်

သူငယ်ချင်းနာမည်ကကြွက်သိုး။ငယ်ငယ်ကတည်းကဆော့ဖော်ဆော့ဖက် ။ဒီကောင်က ၇ တန်းလောက်မှာကျောင်းထွက်သွားတယ်။အပြင်လောကအကြောင်းနောကြေတယ်။ဒီကောင့်ကြောင့်ပဲဂွင်းထုတတ်လာတာ။နှာကိစ္စကတော့ စကားပြောတိုင်းပါတယ်။

သူ့အမလင်မယားလိုးတာပါ ခြောင်းပြီးထုတဲ့ကောင်။ သူ့အမအကြီးဆုံးက လင်နှစ်ယောက်ယူထားတယ်။ခြံဝိုင်းထဲမှာပဲ အိမ်ဆောက်နေတယ်။ပထမယောင်္ကျားသေပြီးတော့ ဒုတိယအိမ်ထောင်ထူတယ်ပေါ့။ဖင်အငြိမ်ဆုံးပေါ့ ။ကျနော်တို့ကမကြီးမခိုင်လို့ခေါ်ကြတယ်။

သူ့အောက်ကတော့ တင်မာဝင်း သူကတော့ ၂ လင်ကွာ ။ခလေးတစ်ယောက်အမေ ။ကြားထဲမှာအပျော်ကုံးတဲ့လင်တွေကလည်းမနည်းလှ။ ကြွက်သိုးအထက်က အစ်ကိုကအရက်သမား။ စိတ်ကောင်းရှိတယ်။ အငယ်ဆုံးကောင်မလေးကလည်းအပျိုဖြန်း။ဆတ်စလူးထနေပြီ။

ကြွက်သိုးက ကျနော့်အပေါ်သဘောအတော်ကောင်းတဲ့ကောင်။သူမိန်းမယူပြီးတော့တောင်သူ့မိန်းမကိုလေးဘက်ထောက်ခိုင်းထားပြီး ကျနော့်ကို တံခါးအကွယ်ကနေခေါ်ထုတ်ပြီးသူ့မိန်းမစောက်ပတ်ကို ပြတယ် ။သူ့မိန်းမက မသိရှာ ။ကျနော်လည်းလက်နဲ့ထိကိုင်ကြည့်မိတယ်။မိန်းမယူထားပေမဲ့ကျနော်နဲ့အတွဲမပြတ်။သူတို့တစ်အိမ်လုံးက ကျနော်နဲ့ကြွက်သိုးကို လင်မယားလို့ခေါ်ကြတယ် ။ကြွက်သိုးကကျနော့်ကို ပြောဖူးတယ်။ငဇော်မင်းကိုစိတ်ချတာတစ်ခုရှိတယ်။မင်းမှာကြာကူလီစိတ်မရှိတာပဲ။

ငါကတော့ ရလို့ကတော့အကုန်လိုးမှာဒါ့ကြောင့်လဲ ကြွက်သိုးကကျနော့်ကိုစိတ်ချတာ။ကြွက်သိုးက သူ့အမေမုဆိုးမဒေါ်မြင့်နဲ့စီးပွားမခွဲ။ကုန်ကူးတဲ့အလုပ်ကိုလုပ်ရတယ်။အိမ်ထောင်ဦးစီးပေါ့။ ရထားနဲ့ကုန်ကူးတယ် ။စျေးမှာသူ့အမေဒေါ်မြင့်က ရောင်းတယ်။အပျိုပေါက်မ စန္ဒာရယ် ကြွက်သိုးရယ် အရက်သမားရယ်က ကူလုပ်ရတယ်။

ကြွက်သိုးအမေက လူကြားထဲတောင်အတော်နောက်တာ ။လူပျိုကြီးဂွေးကြည့်ခြင်လို့ဆိုပြီးပုဆိုးဆွဲချွတ်တာ အဲ့လိုနောက်တာကို မိသားစုစုံတိုင်းလုပ်လေ့ရှိတယ် ။ကျနော်ကရှက်ပြီး ပြေးရင် ဝိုင်းရီကြတာ။ဓလေ့လိုဖြစ်နေပြီ။ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ အမြဲစိတ်ပါဖီးလာတာက တင်မာဝင်း။သူတို့ခြံဝင်းထဲ လူရှင်းတဲ့ရက်ဆို ကျနော်တင်မာဝင်းကို ကြံဖို့ချောင်းတယ်။

ဒါပေမယ့် မရဲပါဘူး။တင်မာဝင်းကလည်း တစ်လတစ်ခေါက်တော့ ကုန်ကူးတယ်။သူ့စီးပွားနဲ့သူ။တစ်ရက်နေ့လည်ပိုင်း လူရှင်းတော့ တင်မာဝင်း ကိုတွေ့လိုတွေ့ညားသွားချောင်းတယ်။ကြွက်သိုးအိမ်အောက်ကနေကြည့်နေတုန်း ဒေါ်မြင့်က သူ့အိမ်မကြီးကနေ  ...ဟဲ့ ငဇော် ကြွက်သိုးညက ခရီးထွက်သွားတယ် လေနင်မသိဘူးလား..လို့ရုတ်တရက်လှမ်းအော်တော့ လန့်တောင်သွားသေး။

ဒေါ်မြင့်က စျေးရောင်းလို့လားမသိ ။အသံကတော့ အော်ကျယ် အော်ကျယ်။..ဟဲ့ကောင်လေးလာစမ်း ငါ့ကိုလာကူစမ်းဆိုတော့ ကျနော်လည်းအိမ်မကြီးပေါ်တက်သွားတယ်။ဒေါ်မြင့်မျက်နှာက မကြည်မသာ။အဒေါ်နေမကောင်းလို့လားဆိုတော့ အေးဟယ် ဟိုဟာတွေစိတ်မချပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူးလာပြန်နားရတာပဲ။

..တံခါးမကြီးပိတ်ထားလိုက်ငဇော်..

ကြက်တွေခွေးတွေတက်လို့တဲ့။ခန်းစည်းချထားတဲ့အခန်းထဲကို ရှေ့ကဝင်သွားပြီး လိုက်ခဲ့တဲ့။ကုတင်ပေါ်ခြေဆင်းထိုင်ချလိုက်တယ်။အဒေါ်ကျနော်ဘာလုပ်ပေးရမလဲဆိုတော့

..ငါ့ကိုဇက်ကြောဆွဲနှိပ်ပေးစမ်းဘာဟယ်...အကြောတွေတက်နေတယ်...ဆေးသောက်တာလည်းမရဘူးဟယ်..

ကျနော်လည်းဇက်ကြောဆွဲဂုတ်ပိုးသားတွေ နှိပ်ပေးတယ်။ ဆွဲကြိုးအတုတ်ကြီးကဆွဲထားသေး ဆွဲကြိုးက ခံနေတော့ဆွဲကြိုးခြွတ်ခိုင်းတယ်။ဒေါ်မြင့်နှိပ်ခိုင်းသမျှနှိပ်ပေးရတယ်။ပေါင်တွင်းကြောတွေကို နှိပ်ခိုင်းပြန်တယ်။ ပေါင်တွင်းကြောတွေကို ထမိန်အောက်ထဲလက်ဝင်ခိုင်းပြီးနှိပ်ခိုင်းတော့ ဒေါ်မြင့်ရဲ့အဖုတ်မည်းကြီးက ပေါ်နေတယ် ။ကျနော်လည်းအဲ့ကျမှမရိုးမသားစိတ်တွေဖြစ်လာတာပဲ။

ဒေါ်မြင့်က ပေါင်ခြံလေးကို နှိပ်စမ်းပါခလေးရယ် ဆိုပြန်တော့ စောက်ဖုတ်က ပေါ်တင်ကြီးမြင်နေရတယ်။ အသက် ၅၀ ကျော်ပေမဲ့ လူကပိန်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒေါ်မြင့်က အတွင်းပိုင်းအသားအရည် ပျော့တွဲမနေဘဲ ကျစ်လျစ်နေတယ်။

ကျနော့်ကို ဆီးခုံအပေါ်ကိုလည်းနှိပ်ခိုင်းတယ်။ထမိန်ကို မပေါ်ပေါ်အောင်နှိပ်ခိုင်းနေမှန်းသတိထားမိလာတယ်။ကျနော့်ပေါင်ကိုလည်း ပြန်ပွတ်ပေးနေတော့ စိတ်ကထလာပြီးငပဲက ထလာတယ်။ထမိန်ပေါ်ရက်နဲ့ကိုထထိုင်ပြီးကျနော့ကို ခြေဆင်းထိုင်ခိုင်းပြီးသူကလည်းကျနော့်ခြေထောက်ပေါ်သူ့ခြေဆင်းထိုင်လို့မျက်နှာခြင်းဆိုင် ဇက်ကြောကိုနှိပ်ခိုင်းတယ်။

နှိပ်နေရင်းက ကျနော့်ပေါင်ပေါ်လက်ရောက်လာတယ်။ပြီးတော့ ကျနော့်ငပဲကို ပုဆိုးပေါ်ကကိုင်လိုက်တယ်။ပါးစပ်ကလည်း ဒီတခါတော့ မိပြီ လို့ပြောတယ်။ပုဆိုးလှန်ပြီး လီးကို ကိုင်ဆွတော့ကျနော်မနေနိုင်တော့ဘူး။အဒေါ်ကျနော်မရတော့ဘူး။ လွှတ်ပါတော့ဆိုလည်းမရဘူး။

အဒေါ်လရည်တွေထွက်ကုန်လိမ့်မယ်ဆိုတော့ သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို ပေါင်ကားပေးတယ်။ကျနော်လည်း အံ့အားသင့်နေတယ်။ဘာလုပ်နေလဲဒီထဲပန်းထည့်တဲ့။တကယ့်တကယ်လုပ်တော့ အပေါက်ကမတည့်။ အတွေ့အကြုံမရှိတော့ဒေါ်မြင့်ကကိုင်ပြီး တေ့ပေးရတယ

တခါတည်းဒေါ်မြင့်စောက်ဖုတ်ထဲလီးဝင်သွားတာနဲ့အားရှိသမျှလိုးပစ်တယ်။ လရည်ကမကြာဘူးထွက် သွားတယ်...ဒါပေမဲ့ဆက်လိုးခြင်နေတာနဲ့လိုးနေလိုက်တယ်။ဒေါ်မြင့်ကအပေးကောင်းတော့ကြာလည်းကြာ ကောင်း လည်းကောင်းဒေါ်မြင့်လည်း ပြီးသွားတယ်။ကျနော်လီးကို သုတ်ပေးပြီး ပါးစပ်လုံပစေနော်။ထပ်လုပ်ခြင်ရင်တဲ့.....။

ဒေါ်မြင့်နှင့်မထင်မှတ်ဘဲစားလိုက်ရတာဟာ ကျနော်ရဲ့ပွဲဦးထွက်ကံကောင်းမှုဆိုတာနောက်ပိုင်းနှစ်ကာလတွေအတော်ကြာမှသုံးသပ်သိရှိရပါတယ်။စိတ်လက်ကြည်လင်ပေါ့ပါးပြီး ကြွက်သားတွေလည်းပျော့ပျောင်းလို့နေတယ်။ လူဟာ ငါစားဖူးပြီဆိုတဲ့ ဘဝင်လေးလည်းဖြစ်နေတယ်။ကြွက်သိုးကလည်းပြန်မရောက်သေးတော့ တိုင်ပင်ဖော်မရှိ။ဒေါ်မြင့်နဲ့နေ့လည်ဖက်ဆုံရမလား။စျေးဆိုင်ဖက်လမ်းကြုံသလိုနဲ့ဝင်ပေမဲ့ ဒေါ်မြင့်ကတော့ စကားလမ်းကြောင်းလည်း ဘာမှမဖြစ်သလိုနဲ့။

နောက်တစ်ခုက ခပ်တည်တည်ခပ်တန်းတန်းဖြစ်နေသလိုပဲ အရူးအမဲသားကြွေးတယ်ဆိုတာဒါမျိုးဖြစ်မှာ ဒေါ်မြင့်ကို အရင်က ဂွင်းမှန်းထုတဲ့အထဲတောင်မထည့်။တင်မာဝင်းကသာထိပ်ဆုံးအခုတော့ ဂွင်းထုရတဲ့အရသာတောင်မကြိုက်တော့။တင်မာဝင်းကိုတောင်သွားခြောင်းဖို့စိတ်မလာတော့။ဒေါ်မြင့်စျေးဆိုင်မလာဘူးဆိုတဲ့နေ့ကနောက်ဆုံးအကြိမ်ကြိုးစားခြင်းပါပဲ။အခြေအနေအချိန်အခါပေးပါလျက် ဒေါ်မြင့်ရယ် သူရယ် ခြံဝင်းထဲမှာ ၂ ယောက်တည်း ။ဒီထက်အခြေအနေအချိန်အခါပေးတာမရှိ ။ကြွက်သိုးပြန်မရောက်သေးဘူးငဇော်ရေ တဲ့။

လှေကားအတိုင်းအိမ်ပေါ်တက်တော့တံခါး ပိတ်ထားတယ်။ တံခါးခေါက်ပေမဲ့တံခါးထမဖွင့်ပေး။ဒါတောင်ဆယ်မိနစ်လောက်စောင့်သေးတယ် ။စိတ်ထဲမှာရှက်တာရယ် မခံခြင်စိတ်ဖြစ်သွားတာရယ်က ကျနော့်ကို လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားစေတယ်။အားကစားရုံမှာ ဝိတ်သွားမတယ် ။အပြေးလေ့ကျင့်တယ် ကြိုးခုန်တယ်။ဒေါ်မြင့်အာရုံထဲက ထွက်ဖို့အားကစားနဲ့အာရုံပြောင်းလိုက်တယ်။သိပ်တော့မလွယ်ကူလှ။ကြွက်သိုးကျနော့်အိမ်လာသေးတယ်လို့ပြောတယ်။ မဆုံဖြစ်တာ မသွားဖြစ်တာ ၃ လနီးပါးရှိသွားတယ်။

ဂွင်းမတိုက် ဖာမချတော့ အသားအရည်ကျစ်လျစ်ပြီး လူဟာလန်းဆန်းလို့နေတယ် ။အားအင်ကအပြည့်။ ၆ လတခေါက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အဖေတောင်ကျနော့်ကို အတော်အံ့သြချီးကျူးနေတယ်။သုံးဖို့စွဲဖို့လည်းအတော်များများအမေတို့မသိအောင်ပေးသွားသေးတယ်။

ကျနော်အရင်ကဖြစ်သလိုဝတ်စားတာတွေ နေထိုင်မှုတွေကအစပြင်ပလိုက်တယ်။သန့်သန့်ရှင်းရှင်းသပ်ခက်ခက်။လူကြီးဆန်တဲ့အဝတ်အစားကိုပဲဝတ်ဖြစ်တော့တယ် ။တောက်ပစျေးကြီးတာမျိုးတော့မဝတ်။နောက်ပိုင်းမှသိလာတာက ဂွင်းမထု ဖာမချဘဲ အားကစားပုံမှန်လုပ်တဲ့အကျိုးဟာကျနော့်ကို အတော်အကျိုးရှိတာပါပဲ။

ယုံမလားမသိ ။မိန်းမတွေပျိုပျိုအိုအိုလိင်တိမ်းညွှတ်မှုရှိလာတာပဲ။ကြွက်သိုးအိမ်ကိုခဏခဏလာတာအားနာစရာကောင်းတယ် ။သူ့အိမ်သွားလိုက်ပါအုံးအမေကပြောတာနဲ့ညဘက်ထွက်သွားလိုက်တယ်။ဒေါ်မြင့် ကြွက်သိုးတိုမိသားစုအစုံအလင်ထမင်းစားနေတာနဲ့ကြုံတယ်။ကျနော့်ကို တံအံ့တသြကြည့်နေကြတယ်။

ထမင်းစားပြီးတော့ကြွက်သိုးတို့အိမ်ဘက်သွားကြ သူငယ်ချင်း ၂ ယောက်စကားတွေဖောင်ဖွဲ့ကြပေါ့။နှာအကြောင်းမမေးတော့လို့ကြွက်သိုးအံ့သြနေတယ်။အိမ်ပြန်တော့ အပြင်သွားမလို့လုပ်နေတဲ့ တင်မာဝင်းက အဖော်လိုက်ပေးပါအုံးဆိုပြီးလက်ကိုအတင်းဆွဲတယ်။လမ်းထဲမှာမှောင်နေတော့ တင်မာဝင်းက ကိုယ်ချင်းထိပြီး လျှောက်နေတယ်။

အမေတို့ ကြွက်သိုးတို့အိမ်ပဲ နင်ကလာတာ ငါ့အိမ်ကိုလာလည်ပါအုံးဟယ် ။ငါကအိမ်မှာ အမြဲတမ်းရှိတယ်။ လာခဲ့နော်တဲ့။စုပ်ရောလာဒ်ရောပွင့်တယ်ဆိုတာ မကြာခင်ရက်ပိုင်းအတွင်းသ်ိရတော့တာပါပဲ ။

အရင်ကအဖတ်တောင်မလုပ်ခဲ့တဲ့ ၂ လင်ကွာခလေးတစ်ယောက်အမေ တင်မာဝင်းကိုယ်လုံးခြင်းလာထိပြီးဖိတ်ခေါ်နေပြီ။ကျနော့်အနေနဲ့တိုးတက်မှုကိုမြှင့်သထက်မြင့်စေချင်တာကတစ်ဖက် တင်မာဝင်းရဲ့အရပ်ပုပု ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်လှလှနဲ့ ကြာမျက်လုံးကြာနုတ်ခမ်းတွေဆီက ခေါ်သံကိုပြန်ထူးခြင်တဲ့စိတ်ကလေးကလည်းရှိနေပြန်တယ်။

မနက်စျေးခေါင်းကွဲတဲ့အချိန်မှာကြွက်သိုးကျနော့်ကိုလိုက်ရှာနေတယ်ဆိုတဲ့သတင်းကကျနော်ထိုင်နေကြလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဆီရောက်လာခဲ့တယ်။ဒီသတင်းနဲ့အတူမကြာတဲ့အချိန်မှာ ကြွက်သိုးလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ ရောက်လာပြီး သယ်ရင်းမင်းကိုအမေကအရေးကြီးတိုင်ပင်စရာရှိလို့ ငါ့ကိုလာရှာခိုင်းတယ်။သွားရအောင် တဲ့။

ဒေါ်မြင့်ကအိမ်အပေါ်ထက်ကဆက်တီစားပွဲခုံမှာ ဆေးပေါ့လိပ်ဖွါရင်းစောင့်နေတယ်။ကြွက်သိုးကတော့ ကျနော့်ကိုထားပြီးသူ့အိမ်ဘက်ထွက်သွားတယ်။အရေးကြီးတယ်ဆိုလို့အဒေါ်....

ကျနော်စကားစပြီးထိုင်တော့သိပ်တော့လည်းအရေးကြီးတယ်ရယ်မဟုတ်ပါဘူး ဆိုပြီး ကိစ္စကိုရှင်းတယ်။ဒီလိုပါ။ဒေါ်မြင့်က ၂ လုံးထီစာအုပ်တွေကိုဆွဲစားခြင်တယ် ။သူတစ်ယောက်တည်းမနိုင်ဘူး။ကျနော်ကပိုက်ဆံတတ်နိုင်မှန်းသိလို့ရှယ်ယာတစ်ဝက်ပါနိုင်သလား။နာမည်ခံပေးမှာက ဒေါ်မြင့်။စာအုပ်တွေကို မိသားစုထဲကတစ်ယောက်ယောက်ကိုသိမ်းခိုင်းမယ်။ခြံဝင်းတံခါးပိတ် အိမ်တံခါးပိတ်ပြီးစာအုပ်တွေကိုစစ်။အလျော်အစားလုပ်ရုံ။

အန္တရယ်ဖမ်းရယ်ဆီးရယ်ဆိုရင် စာအုပ်တွေမီးရှို့အလွယ်တကူလက်စဖျောက်ဖို့လည်းလွယ်တယ်။ပြေးပေါက်လည်းရှိတယ်။ကျနော်လည်းအလုပ်မရှိတာနဲ့စာရင်မဆိုးပါဘူးပေါ့။ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တယ်။အိမ်ကလည်းဘာမှမပြောပါဘူး။ကျနော့်သဘော။အလုပ်စလုပ်ခါစက မကျွမ်းသေးတော့စာရင်းတွေစာအုပ်တွေအလျော်အစား ငွေကအစ စိစစ်ရတော့ ညနေစောင်းမှောခါနီးမှသက်ပြင်းချနိုင်တယ်။ဒေါ်မြင့်ကတော့ ကျနော်နဲ့ကံစပ်တယ်ချည်းပြောနေတော့တာပဲ....။အလုပ်သဘောလည်းကျွမ်းသွားပြီ။အကျိုးအမြတ်ကလည်းအတော်ရတယ်ဆိုရမယ်။

ဒေါ်မြင့်ကဆိုင်ကယ်တစ်စီးဝယ်ပြီး စာအုပ်သိမ်းဖို့လုပ်တယ်။အဲဒိမှာတင်မာဝင်းက သူစာအုပ်သိမ်းပေးမယ်။ အားအားနေခလေးမုန့်ဖိုးရတယ်လုပ်မယ်ဆိုပြီး ဇာတ်လမ်းထဲဝင်လာတယ်။ဒေါ်မြင့်လည်းစျေးဆိုင်ခင်းစျေးရောင်းအလုပ်တွေမလုပ်ရတော့ဘဲ အိမ်မှာအဆီအစိမ့်စားနေရလို့လားမသိ။ပိန်ခြောက်ကပ်ကနေ အသားရည်ပြည့်ပြီး ဆူဖြိုးလာ အသားဖြူလာတယ်။

၂ ထပ်သစ်သားအိမ်ကိုမြှင့်ပြီးအိမ်အောက်ထပ်ကို အုတ်ပတ်ကားလုပ်တယ် ။အခန်းဖွဲ့ပြီး အိမ်ကိုလုံခြုံလှပအောင်ပြင်နိုင်တဲ့အထိဖြစ်လာတယ်။ကျနော်ကတော့ ကျနော့်အကျိုးအမြတ်ဝေစုကို အမေ့နာမည်နဲ့ဘဏ်ထဲကိုထည့်ခိုင်းထားတယ် ။သူငယ်ချင်းကြွက်သိုးကိုအရင်းတောင့်အောင် ပိုက်ဆံထောက်ပံ့ပေးတယ်။ကျနော်သတိထားမိနေတာကြာပြီ။အရင်ကတော့အလုပ်ဇောနဲ့သတိမပြုမိဒေါ်မြင့်ကစာရင်းလုပ်ရင်လည်းကျနော်နဲ့ပူးပူးကပ်ကပ်ထိုင်တယ်။

လက်ကိုင်လိုက်ပေါင်ပွတ်လိုက်နဲ့အပြင်ကလူရိပ်လူသံကြားမှ ထပြီးလူလာရင်တံခါးဖွင့်မျက်နှာခြင်းဆိုင်မှာထိုင်တယ်။ကျနော်လည်းသွေးနဲ့ကိုယ်သားနဲ့ကိုယ်။တင်သားရင်သားငှါးစွင့် ရေဆင်းငါးကြီးလိုဖြစ်လာတဲ့ဒေါ်မြင့်ရဲ့အထိအတွေ့ကိုသာယာမိတာအမှန်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ဟန်ဆောင်ထားရတယ်။စကားနဲ့လည်းမြူဆွယ်တာပဲ။ယောက်ျားမရှိတာကြာတော့ယောက်ျားရဲ့အပြုအစုအယုအယလေးတော့လိုခြင်သား ။တခါတလေဆို သားအိမ်ကတောင် ယားကျိကျိဖြစ်တယ်ဆိုပြီး အခြားအကြောင်းပြောရင်းကလမ်းကြောင်းပြောင်းလာတယ်။ဖုန်းနဲ့အလုပ်ရလာတော့ တင်မာဝင်းကဖုန်းနဲ့စာရင်းအနှစ်ချုပ်လှမ်းတင်တယ်။အဲဒိရက်က ၂ လုံးထီထွက်မဲ့ရက်ကိုမထွက်ဘူး။

ဒီတော့ တံခါးတွေပိတ်ထားတဲ့အိမ်ထဲမှာ ပူလောင်အိုက်စက်နေတယ်။တံခါးကလည်းအမြဲပိတ်နေကြ ထဖွင့်လို့မရ ဒေါ်မြင့်ကတော့ရှင်းတယ်။သူ့အတွက်အခွင့်ကောင်းဆိုတော့ အိုက်လိုက်တာဟယ် ဆိုပြီး ဗလာစီယာနဲ့ယက်ခပ်နေတယ်။

ထမိန်ကိုလည်းပေါင်သားတွေပေါ်အောင်လုပ်နေတယ်။အိမ်ခေါင်မိုးသွပ်ပြားပေါ်မိုးသီးမိုးပေါက်တွေရွာချလာတော့ငဇော်ရေ အိမ်အပေါ်ထပ်တံခါးတွေမပိတ်ထားဖူးလားမသိဘူး ။မိုးပက်ထည့်ကုန်မယ်။လာကူအုံးဆိုပြီး လှေကားပေါ်ဦးဆောင်တက်သွားတယ်။အောက်ကနေဖင်လုံးကြီးတွေကို ကြည့်ရင်းတက်နေရတော့ စိတ်ကမရိုးမရွ။အရင်ကဒေါ်မြင့်နေတဲ့အခန်းထဲဝင်သွားတယ် ဒီတံခါးက အားနဲ့ဆွဲမှရမယ်လာပါအုံး နင့်အားသန်သန်နဲ့လို့ခေါ်တယ်။

တံခါးကကြပ်တာတော့မှန်တယ် မိုးလည်းလုံပါတယ် ။တံခါးကိုအားနဲ့ဆွဲနေတဲ့ကျနော့်ခါးကိုနောက်ကနေ ဒေါ်မြင့်ကိုင်ထားတယ်။ရလားကွယ့် ရလားကွယ့် ပြောပြီး ကျနော့်ခါးကို ဖက်ပြီးကျနော်နဲ့အတူကူဆွဲတယ်ပေါ့။တကယ်တော့အဲဒိတံခါးအဲ့လိုဖြစ်နေတာကျနော်လည်းသိ ဒေါ်မြင့်လည်းအသိနို့နဲ့နောက်ကနေပွတ်နေတာကအားပိုပါနေသလိုပဲ။

ဆင်နဲ့ဆွဲတာတောင်မရ။အခန်းကမှောင်နေတယ်။မရဘူးအဒေါ်။ကျနော်နောက်ပြန်လှည့်တဲ့အထိ မခွါ။ဒေါ်မြင့်ပုခုံးကို ကိုင်ပြီးကျနော်လည်းစဉ်းစားနေမိတယ် ။လုပ်သင့်မလုပ်သင့်။အဖွားကြီးလက်က ကျောတွေကိုပွတ်နေပြီ။မျက်နှာကိုမော့ပြီးထိုးပေးနေတယ်။

ကျနော်မလုပ်ခြင်ဘူးလို့စိတ်ထဲကပြောနေမိတယ်။ပုခုံးပေါ်ကလက်ကို ဖယ်ပြီးငြင်းမလို့။လက်နှစ်ဖက်က ဒေါ်မြင့်ဖင်သားဆိုင်ပေါ်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ လျှပ်စစ်အမဓါတ်ကစီးဝင်လာနေတော့တယ် ။ဖင်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ပွတ်ပေးနေမိတယ်။စောစောကမော့ပေးနေတုန်းကတော့ဖီးမလာ။ အခုတော့ဒေါ်မြင့်မျက်နှာကို

ဆွဲယူပြီး နုတ်ခမ်းစုပ်နေမိတယ်။ဒေါ်မြင့်ကလည်းခေသူမဟုတ်။ပြန်စုပ်တယ် သူစုပ်ရင် ကိုယ်ကနား သူနားရင်ကိုယ်ကစုပ်နဲ့အပေးအယူမျှနေတယ် လျှာခြင်းထိရင်းစုပ်နမ်းတဲ့အခါကျနော့်ထိန်းချုပ်သမျှဟာပွင့်ထွက်သွားတော့တယ်။ကုတင်ပေါ်ဒေါ်မြင့်ကို ပစ်တင်ပြီးရမက်ကြမ်းတွေနမ်းမိတယ်။နို့တွေကိုလည်း ခပ်ကြမ်းကြမ်းညှစ်ခြေရင်း စောက်ဖုတ်ကိုလည်း လက်နဲ့ပွတ်နေမိတယ်။ ဘဝမှာရွှဲစိုနေသောစောက်ဖုတ်ကိုပထမဆုံးကိုင်ဖူးတာပဲ။ဘယ်တုန်းကထမိန်ချွတ်ထားလည်းမသိ။ကျနော်ပုဆိုးလှန်ပြီးစောက်ဖုတ်နဲ့လီးကိုပွတ်တော့ တဟင်းဟင်း ငြီးရှာတယ်။

..ငဇော် မောင်လေး လိုးတော့ကွယ်...ထည့်ပါတော့တဲ့။

လီးကို စောက်ဖုတ်ထဲခပ်ကြမ်းကြမ်းထိုးသွင်းတော့ ..အား အမလေး လို့အော်တယ် ခုတင်စောင်းတင်ပြီး ခပ်ကြောင်းညှောင့်ပေးတော့ လက်တွေက ကျနော့်လက်နှစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားတယ်။ခပ်ကြမ်းကြမ်းကို လိုးပစ်ခြင်စိတ်က ကျနော့်ကိုကစားခဲ့တဲ့ဒေါ်မြင့်ဒီတခါတော့ နင့်အလှည့်ပဲတွေ့ကြသေးတာပေါ့ဆိုတဲ့ ကြိမ်းဝါးခဲ့မှုကိုသတိရမိတယ်။

မိုးသံလေသံကြားမှာ ကုတင်တိုင်တွေကပျဉ်နံရံတွေကိုသွားဆောင့်နေတာ တဒိုင်းဒိုင်း။ဒေါ်မြင့် အားအားအား အမလေး အော်သံကလည်း ညံလို့။ဖင်သားတွေအိကျသွားအောင်ဖိလိုးလိုက် ပုခုံးပေါ်တင်ထားတဲ့ခြေနှစ်ဖက်ကိုအမျိုးမျိုးဖြဲလိုက်စုလိုက်နဲ့လိုးပစ်နေလိုက်တယ်။

ကျနော်နှစ်ချီလောက်ပြီးနေပြီ။ဒါပေမဲ့မရပ်ဘူး။လီးနဲ့စောက်ဖုတ်တပ်လျက်။ကျနော့ကိုခွဖက်ခိုင်းပြီး အောက်ထပ်ကိုမချီလာ။အောက်ထပ်က ကြမ်းခင်းမှာလည်းထပ်လိုးလိုက်တယ်။အဖွားကြီးကို အငြိုးနဲ့ကြောက်သွားအောင်လိုးပစ်နေပေမဲ့ ပြန်ရတဲ့ရလာဒ်က ပြောင်းပြန်။ဒေါ်မြင့်ကျနော့်ကိုသိသိသာသာဖက်လာတယ် ။ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်နေတယ်။

ကျနော့်ခါးကို ခြေကျင်းလိမ်ပြီးအတင်းဖိကပ်ထားနေတော့ တယ်ငိုသံလိုလို ရီသံလိုလို အော်ညဉ်းပြီး တုန်တက်ပြီးငြိမ်သွားတော့တယ်။အတော်ကြာမှကိုဇော် ဆိုပြီးကျနော့်ကိုနမ်းတယ်။ကျနော့်လီးကအတောင်မကျဒေါ်မြင့်ကိုထထိုင်ခိုင်းပြီးကျနော်လည်းခေါင်းကို ဆံပင်ကနေဆွဲကိုင် မတ်တပ်ရပ်လို့လီးစုပ်ခိုင်းတာ။အဖွားကြီးသေသေချာချာကိုစုပ်ပေးသဗျာ ။သူလည်းလင် ၂ ဆက်နဲ့သူပဲ ပညာဘယ်သေးမလဲ ။ကျနော်စွဲအောင်ကို ပညာပြစုပ်တာ။

လီးကိုစုပ်လျက်က ကျနော့်ကိုမော့ကြည့်တယ်။ကျနော်လည်းအပြာကားထဲကလိုဖီးတက်ပြီးအော်ရတော့တာပဲ။အကြောပေါင်းစုံဆိမ့်တက်လာပြီးလီးရည်တွေကို ပန်းထည့်ခြင်လာတာနဲ့ဒေါ်မြင့်ခေါင်းကို ချုပ်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲအဆုံးထိ ထိုးသွင်း လိုက်တာ။အာဂလောင်နဲ့ဖိကပ်ပြီး ပန်းထည့်နေလိုက်တာ။

ဒေါ်မြင့်လည်းအသက်ရှူကြပ်မှာပေါ့။ရုန်းတယ် အားခြင်းကမမျှ။ဒါကိုယ်က တကယ့်ဖီလင် ခေါင်းကိုလွှတ်ပေးလိုက်တော့မှအဟွတ်အဟွတ်ဆိုပြီး လီးရည်တွေပါးစပ်ထဲ သီးပြီးချောင်းဆိုးနေရှာတယ်။ သိပ်ဆိုးတာပဲတဲ့။ပုဆိုးမဝတ်သေးဘဲ အိမ်ရှေ့လှမ်းကြည့်မိတော့ တင်မာဝင်းတံခါးဖွင့်ဝင်လာတယ်။အိမ်ထဲမီးတွေကပြာကယာထွန်းပြီးအဖွားကြီးကို အသိပေးရတယ်။

ခြေရာလက်ရာသိမ်းပြီးအဖွားကြီးအိမ်ပေါ်မှာအိပ်ပျော်နေကြောင်း ခြေဟန်လက်ဟန်နဲ့ပြတယ်။အိမ်အောက်ကြမ်းပြင်ကအရည်တွေကိုတော့ အငယ်ဆုံးမထမီယူ သုတ်ပလိုက်တယ်။အိမ်တံခါးဖွင့်ထားလိုက်တယ်။တင်မာဝင်းလည်း ရေစိုနဲ့ဆိုင်ကယ်လာထားပုံရတယ်။အမေရောတဲ့။အဒေါ်အိပ်နေတယ်အပေါ်ထပ်မှာ လို့။ဟင်ဒါဆိုပြင်းနေမှာပေါ့။အိမ်လိုက်ခဲ့ပါလား တဲ့။

ရေစိုအလှကလည်းဆွဲဆောင်နေပြန်တယ်။ ငါလုပ်နိုင်ပါ့အုံးမလား လို့လည်းသံသယဝင်ပြန်တယ်။တံခါးဝမှာ တင်သားတွေတင်းကားနေတာကိုအသားပေးပြီးရပ်စောင့်နေတဲ့တင်မာဝင်းအကြည့်ဟာကျနော့်ကို အသနားခံနေတာလား။ခြင်္သေ့ကိုပြန်စားမဲ့ကဝေမသမင်ရဲ့အကြည့်လေလား။

ထီးအတူဆောင်းပြီး လိုက်သွားလိုက်တယ် ကြွက်သိုးအိမ်ထဲဝင်ပြီးအာမီရမ်တစ်လုံး။တောကြက်ဥတွေဝင်ယူခဲ့တယ်။အဝတ်အစားလဲပြီးဆံပင်တွေ တံဘက်နဲ့သုတ်ရင်းအမြှီးလုပ်ပေးတယ်။တောကြက်ဥ ၂ လုံးဗိုက်ထဲအရင် ပစ်ထည့်ပြီးတင်မာဝင်းလုပ်ပေးတဲ့အမြည်းကိုစောင့်တယ်။ စီးကရက်တစ်ဗူးလာချပေးတာကိုဖွင့်ပြီးဟန်ပါပါသောက်နေမိတယ်။ဆေးလိပ်သိပ်မသောက်တတ်။အရက်လညးသိပ်သောက်လေ့မရှိတဲ့ငါ။အခုတော့....

ရမ်ရဲ့အရသာက အူထဲပူဆင်းသွားတယ်။အမြည်းအနည်းငယ်စားရင်းအရက်ငှဲ့ပေးနေတဲ့တင်မာဝင်းဟာတစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက်ပိုလှလာတယ်။အားအင်တွေပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာသလိုခံစားရတဲ့လစ်မစ်အရောက်မှာ တော်ပြီ မတင်မာဝင်း ကျနော်အတော်မူးနေပြီ မရတော့ဘူ။း

ပြန်တော့မယ်ဆိုပြီးထလိုက်တာ ယိမ်းထိုးယိုင်လဲသွားတယ် ။ အမှန်တော့ဒေါ်မြင့်လက်ချက်ကြောင့်ဒူးခြောင်သလိုဖြစ်နေတာ။ပြန်မနေပါနဲ့လား။မိုးစဲထိနားနားနေနေစောင့်ပါအုံးတဲ့။ကျနော့်ကို တွဲပြီး သူ့အိပ်ယာထဲလှဲခိုင်းတယ်။ ကြမ်းပြင်မှာ မွေ့ယာခင်းထားတဲ့အိပ်ယာပေါ့။မိုးသက်လေကလည်းအအေးဓါတ်ကိုသယ်လာဆောင်လာတယ်။

ခြင်ထောင်ချပေးပြီး စောင်နဲ့ဘေးပတ်လည်ကာပေးတယ်။ကျနော့်အပေါ်ကနေကျော်ပြီးလက်ထောက် ခြင်ထောင်ကို ဖိပေးနေတဲ့တင်မာဝင်းဆီက ရေမွှေးနံ့ရတယ်။ခြင်ထောင်ကလည်း လျှောဖွပ်ပြီးသိမ်းထားတာကိုး။အခုမှထောင်တဲ့သဘောပရုပ်လုံးအနံ့ကသန့်ရှင်းမှုကိုခံစားရစေတယ်။တံခါးပိတ်သံ ပန်းကန်ခွက်ရောက်သိမ်းဆည်းသံတွေငြိမ်သွားတော့မှတင်မာဝင်းခြင်ထောင်ထဲရောက်လာတယ် ။ 

လီးထိပ်မှာ သားရည်နှင့်ညှစ်ယူခံရသောအရသာမျိုးခံစားနေရပြီးအိပ်မက်လိုလိုဖြစ်နေတယ်။အိပ်ယာခြင်ထောင်အခင်းအာလုံးသူစိမ်းပြင်ပြင် မှိန်ဖျော့ဖျော့မီးရောင်ကလည်းမှောရုံတောထဲရောက်နေသလိုလို။ငါဘယ်ရောက်နေလဲ အတော်စဉ်းစားယူလိုက်မှကျနော့်ကိုကျောပေး ကျနော့်လီးဆီကထူးကဲသောအရသာပေးစွမ်းနေသူမှာတင်မာဝင်းပဲ။အိပ်မက်ထဲမှာအခါခါ မယားအဖြစ်မှန်းခဲ့ရသောတင်မာဝင်းအိပ်မက်သခင်မ။အခုတော့ ကျနော့်ကို ပြုစုပေးနေရှာတယ်

"အား" 

လို့ကျနော့်မှာ အော်ညည်းမိလာရတယ်။လီးဒစ်ကနေ အာခေါင်အဆုံးအထိ စုပ်သွင်းနေတာကိုး။ကျနော်မခံစားနိုင်တော့။တင်မာဝင်းထမိန်ကိုလှန်ပြီး ကျနော့်မျက်နှာပေါ်ခွခိုင်းလိုက်တယ်။အမွှေးတွေပြောင်ရှင်းနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကို လျှာနဲ့သိမ်းကြုံး လှန်ယက်ပလိုက်တာ။တင်မာဝင်းဆီက ညည်းသံထွက်လာတဲ့အထိပဲ။

"ကိုဇော် လိုးပါတော့"

မီးရောင်ဖျော့ဖျော့မှာ ရမက်မျက်ဝန်းလေးတွေကို ပြန်ကြည့်ရင်းစောက်ဖုတ်ထဲထိုးသွင်းလိုက်တော့တယ်။

"အင့် အမေ့ အား အ အ"

ကျနော့လက်မောင်းကို အတင်းဖျစ်ညစ်ကိုင်လာတယ်။အားယူပြီး တစ တစ ဖြည်းရာကနေမြန်မြန်လေးလိုးပေးလိုက်တယ်။တင်မာဝင်းဘာ့ကြောင့် လင်နဲ့ခနခနကွဲရတာလဲဆိုတာလက်တွေ့သိလာရတယ်။ကြွက်သိုးပြောတဲ့ မျှော့ ဆိုတာသူ့အမတင်မာဝင်းမှာ ရှိနေတာပါပဲ။

အောက်ကနေသူမက ပြန်ညှောင့်ပေးရင်း ကျနော့်လီးတံတစ်ခုလုံးကို စုပ်ဆွဲယူနေတယ် ကောင်းလိုက်တာကျနော်လည်း 

"ကောင်းလိုက်တာမိန်းမရယ်..အချစ်ရယ် ""

တင်မာဝင်းဆံပင်စလေးသပ်တင်ပေးရင်းနုတ်ခမ်းလေးစုပ်ရင်းချစ်တယ်မိန်းမရယ်လို့ပြောပြီးလိုးနေမိတယ်။ဒေါ်မြင့်ကို လိုးထားတာရယ် အရက်အရှိန်ရယ်ကြောင့်သာ ခနလေးနဲ့မပြီးသွားတာ။တင်မာဝင်းကအတော်နှာထန်တာပဲ။ဒါ့ကြောင့်အရင်ယောက်ျားတွေ မနိုင်တော့ပဲ ကွဲကြ ကွာကြရတာ။တင်မာဝင်းက အပေါ်ကတက်ဆောင့်ပေးပြန်တယ်။ဖင်ကို ရှေ့နောက်ပစ်ညှောင့်တယ်။စကောဝိုင်းပုံစံလှည့်ပြီး လီးထဲလရည်ကိုညှစ်ယူတယ်။ မထွက်သေး။အပေါ်အောက်ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်တယ်။

"အား အီး အား ဟင်းဟင်း အအား"

ဆောင့်ရင်း ကျနော့်လည်ပင်းကိုလက်နဲ့သိုင်းဖက်ပြီးခေါင်းက နောက်ပြန်လန်ကျမတက်ယိမ်းထိုးနေတယ်။အော်ချက်ကတော့ မိုးသံလေသံကြောင့်သာကျနော်လည်းပြီးခြင်လာပြီ။အပေါ်ကခပ်မြန်မြန်ဆင်းခိုင်း။လေးဘက်ထောက်အနေအထားနဲ့ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်လိုးပစ်တယ်။ကျနော့်ဟာက ရှည်တယ် ။ခါးတိုတဲ့တင်မာဝင်း သားအိမ်ကို ထိုးနေမိတယ်။

"အား ကိုရယ် နာလိုက်တာ အား အားဆောင့် အောင့်တယ် ပြီးတော့မယ်။ဆောင့် ဆောင့် ""တဲ့

ဆံပင်တွေပါနောက်ပြန်လှန်သိမ်းပြီးဆောင့်လိုးချတာ လေထဲတောင်မြောက်တက်သွားသလားမသိ ။ကာယလေ့ကျင့်ခန်းကဒီနေရာမှာအသုံးဝင်လှတယ်။

အိပ်ယာထဲအသံစုံမြည်ပြီး ၂ ယောက်သားအော်ညည်းသံနဲ့ကျနော်လည်းတင်မာဝင်းဖင်အပေါ်ကနေဆောင့်ပြီး သားအိမ်ထဲလီးရည်တွေပန်းထည့်လိုက်မိတော့တယ်။ပြီးတော့ အပေါ်ကမှီဖက်ရင်းမှိန်းနေတာ။ကျနော့်ကိုယ်အလေးချိန်ကို ခံနိုင်သဗျာ။မနက် ၄ နာရီလောက်မှာကွေးကွေးလေးအိပ်နေတယ်။တင်မာဝင်းထမိန်လှန်ပြီးကပ်တွန်းလေးလိုးပေးလိုက်တယ်။

"ကိုရယ် ဖြည်းဖြည်းနော် မိန်းမသားအိမ်တွေအောင့်နေလို့"

"အာ့ဆို မလုပ်ရတော့ဘူးလား။"

လိုးနေတာကိုရပ်လိုက်တော့

"လုပ်ပါ ခံနိုင်ပါတယ်"

သူများကို စွဲအောင်လုပ်ပြီးတော့မထားသွားနဲ့နော်။ကိုဇော်ကဆရာကြီးပဲ လူပျိုမဟုတ်တော့ဘူးမလားပြော"

"တင်မာ့ရှေ့မှာ ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ"

ကျနော်သူ့မျက်နှာလေးဆွဲယူပြီးနုတ်ခမ်းစုပ်ယူပစ်ပေမဲ့ပြောကွာ သိခြင်တယ် တဲ့။

"တစ်ယောက်တည်းပါ "

ဆိုတော့ ဘယ်သူလဲ တဲ့။ပြောပြပါအတင်းလုပ်နေတယ်

"တကယ်လို့ပြောပြရင် စိတ်ထဲဘာမှမဖြစ်ပါဘူးလို့ကတိပေးမလား "လို့ပြန်ချုပ်တယ်။

"အင်း"

"တကယ်နော်"

"တကယ်"

"ကိုယ့်ရဲ့ပထမဆုံး လူပျိုဘဝကိုယူသွားသူက ယောက္ခမကြီးဒေါ်မြင့်ပဲ"

"ဟယ် မေမေ နဲ့"

"ကိုယ့်ကို စိတ်ဆိုးလား မိန်းမ""

"မဆိုးပါဘူး "တဲ့။

နောက်ကနေလိုးပေးနေရင်းကို သူ့အမေနဲ့ဘယ်လိုဘယ်ပုံလိုးကြတယ်ဆိုတာက ခရေစေ့တွင်းကျ မေးနေသဗျာ။ဘယ်နှစ်ခါ ဘယ်နေရာ ကအစအဲ့လိုပြောပေးနေရင်းကို အရည်တွေစိမ့်ထွက်လာပြီး တင်မာဝင်းကောင်းနေတယ်။ပက်လက်ဆွဲလှန်ပြီးလီးကို အဆုံးထိ သွင်း ပြန်နုတ်။အစိကို ချော်ထိုးလိုက်။သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးတော့ကျနော့်ကို အတင်းဆွဲဖက်လာတယ်။

တင်မာဝင်းပြီးခြင်နေပြီ။ခပ်သွက်သွက်လိုးပေးလိုက်တော့မကြာဘူး ။အတင်းဖက်ပြီးငြိမ်ကျသွားတယ်။မရဘူးလေ။သူပြီးပေမဲ့ကျနော်က ဒါမျိုးကိုခြောင်းနေတာ။ပေါင်နှစ်ခြောင်းကိုမ ပုခုံးပေါ်ခြေနှစ်ခြောင်းပစ်တင်ပြီးလိုးပလိုက်တယ်။တကယ်ကို အော်တာဗျာ။လေးဘက်ထောက်ခိုင်းပြီးထပ်ဆွဲတာ။တင်မာဝင်း ငိုသံပါထွက်လာတယ်။ကို့နာတယ်

""အား အား ဟင့် ဟင့်တော်ပါတော့ကိုယ်ရယ် ယောက်ျားရယ်တဲ့။

ဒါမျိုးဇွဲချွတ်ခြင်နေတာ တင်မာဝင်းလို့စိတ်ထဲက ပြောနေမိတယ်။အော်လေ လိုးလို့ကောင်းလေပဲ။လှေကြီးထိုးရိုးရိုး ပြန်ဆွဲလှန်ပြီး လိုးတော့မှ ပြီးခြင်လာတယ်။စောက်စိကို လက်နဲ့ဆွပေးပြီးသုတ်ရည်ကို ပန်းထည့်တော့မှ တင်မာဝင်းလည်း နောက်တချီထပ်ပြီးသွားပြန်ရှာတယ်။နာကျင်မှုနဲ့ရတဲ့အရသာကို တင်မာဝင်းစွဲသွားတယ်ဆိုတာ ကျနော်သိလိုက်တယ်။

"လူရိပ်လူခြေ ကြည့်အုံးကို "တဲ့

မနက်အလင်းရောင်ဝိုးတဝါးမှာတံခါးအသာလှပ်လို့ ဖိနပ်သံမကြားအောင် လျှောက်လာခဲ့တယ် ။ဒေါ်မြင့်တံခါးဖွင့်သံကြားရတယ်။တင်မာဝင်းလှမ်းကြည့်နေတာသိနေတော့ ခြံတံခါးအသာဖွင့်။ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်တာကောင်းပါတယ်လေပေါ့။

တင်မာဝင်းတော့အီစိမ့်ပြီးကျန်နေခဲ့မှာသေချာတယ်။ လမ်းလျှောက်ရင် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ခြေထောက်နာနေသလိုလိုနဲ့လှမ်းနေတာကိုညနေဘက်မှာ တွေ့ရတာပဲ။ချစ်စဖွယ်မျက်စောင်းတွေထိုးလို့ပေါ့။ကိုယ့်ထက်အသက်ခုနှစ်နှစ်လောက်ကြီးပေမဲ့ ကိုယ့်ထက်ငယ်သွားသလိုပဲ။

လူရှင်းလို့ ညလာခဲ့ ရမလား ဆိုတော့ နှစ်ရက်လောက်နားပါရစေအုံး တဲ့။ကျနော်လည်း ဒေါ်မြင့်တလှည့် တင်မာဝင်း တလှည့် လိုးပေးနေတာ ၂ နှစ်လောက်ကြာတော့ အငယ်ဆုံးမလေး စန္ဒာနဲ့ ကျနော့်ကို သဘောတူပေးစားကြတယ်။ကျနော်ကလည်း ငြင်းမနေဘူး ။ခေါင်းညိမ့်လိုက်တယ်  ဟီး ...........။

ပြီးပါပြီ