ကာမ ဘုရင်

  စွန်းထင်သွားသော ဘဝလေး (စ/ဆုံး) ရေးသားသူ - သန်မြန်ရွာပြန် မောင်တုတ်စံ “ အား......ကျွတ်....ကျွတ်.....ကျွတ် ” မပန်းနွယ်တစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံးနွမ်းနယ်လျက် နာကျင်ကိုက်ခဲနေလေသည်။ အထူးသဖြင့် ပေါင်သားများနှင့် ဆီးစပ်တစ်ပြင်လုံးက တစ်စစ်စစ်ဖြင့် နာကျင်နေသောကြောင့် စုပ်သပ်လျက် ညီးညူလိုက်သည်။ အထူးအားဖြင့် မပန်းနွယ်၏ စောက်ဖုတ်အတွင်းဆီမှ ကျင်ကျင်နာနာ စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်နေသော ဝေဒနာကို တမျှင်းမျှင်း ခံစားနေရလေသည်။ မပန်းနွယ်၏ အဝတ်ကင်းမဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို အိစက်ညက်ညောသည့် မွေ့ယာကြီးထက်တွင် ပျော့ခွေစွာဖြင့် လဲလျောင်းရင်းမှ နာကျင်မှုများကို ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။ ညစ်ထေးပေကျံနေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဆေးကြောသုတ်သင် ပစ်လိုသောဆန္ဒက ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အထူးသဖြင့် ပေါင်ကြားနှင့် စောက်ဖုတ် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် စိုစိစိအရေများ စေးကပ်နေခြင်းကို ဆေးကြောပစ်လိုက်ချင်သည်။ မပန်းနွယ်အနေဖြင့် တစ်ချက်ရှိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်းမှာ သူမ၏ စောက်ဖုတ်ထဲမှအရည်ပြစ်ချွဲချွဲများက ပွက်ကနဲအန်ကျလာသည်ကိုက စိတ်ပျက်စရာဟု ယူဆမိသည်။ သို့သော်လည်း မျက်စိထဲတွင် အဖေဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ပြန်လည်မြင်ယောင်မိသည်တွင် အဖေ့အတွက်ဟူသ...

  စွံတဲ့ကိုကို အပိုင်း ( ၆ ) ရေးသားသူ - ခင်လင်း အခန်း (၁ဝ) ချစ်သောမူ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းမှ ကျောင်းဆရာရော ကျောင်းသူ ကျောင်းသားတွေပါ ပဲခူးသို့ ဘုရားဖူး သွားသောနေ့ ဖြစ်ပါသည်။ ထိုနေ့တွင် ကျောင်သားတွေက ကားနှစ်စီး၊ ကျောင်းသူတွေက တစ်စီး နှင့် ဆရာတွေနှင့် ကျောင်းသားကြီးတွေက ကားတစ်စီးဖြင် သွားခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်က ကြွယ့်ကို လိုက်ခဲ့ရန် ခေါ်သော်လည်း ကြွယ်က ကျောင်းခြင်းမှ မတူပဲ မလိုက်ချင်ပါဘူး ဟုပြောပါသည်။ ပဲခူးကို နံနက်စောစော မှထွက်သွားရာ နံနက်စောစောမှ ထွက်သွားရာ နံနက် ၁ဝ နာရီလောက်တွင် ရောက်သွားခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ ဆရာကြီးက ညနေ ၃ နာရီ ပြန်မည်ဟု ပြောပါသည်။ ကျွန်တော့်မှာတော့ ပဲခူးတွင်ရှိသော မူမူတို့ အိမ်ကိုသာ သွားရန် စိတ်ထဲက စောလျှက် ရှိပါသည်။ ပဲခူး ဘုရားကြီးကို ဖူးမျှော်ပြီးသော အခါတွင်ကား ကျွန်တော်သည် လိပ်ပြာကန် အနီးတွင်ရှိသော မူမူတို့တိုက်ကို လစ်လာခဲ့ပါသည်။ မူမူတို့တိုက်ကို တာရှည်စွာပင် ရှာဖွေမနေရပဲ အလွယ်တကူပင် ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့ပါသည်။ မူမူတို့တိုက်မှာ ကျယ်ဝန်းသော ခြံတွင်းဝယ် နှစ်ထပ်တိုက်တစ်လုံး တည်ရှိနေပါသည်။ အော်… မူတစ်ယောက် ကောင်းစားနေပါလား ဟု ကျွန်တော်တွေးရင်း ခြံတံခါးဝမှ တွေဝေကာ ငေ...

  စွံတဲ့ကိုကို အပိုင်း ( ၅ ) ရေးသားသူ - ခင်လင်း အခန်း ( ၉ ) အဆောင်ကူးလို့ရယ် ကျွန်တော် အိပ်ယာမှ နိုးလာသောအခါတွင် အနီးရှိ စားပွဲငယ်ထက်တွင် တင်ထားခဲ့သော ကျွန်တော့် ရိုးမား လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ နံနက် ၃ နာရီပင်ထိုးနေပြီဖြစ်ပြီး… အပေါ်မှာလည်း ဇာချင်ထောင်ချ ထားပြီး စောင်တစ်ထည်ကလည်း လွှမ်းမိုးထားသောကြောင့် ကျွန်တော် အတော် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘယ်ဘက်မှ အသက်မှန်မှန်ရှူကာ အိပ်ပျော်နေသော ခင်မိမိလေးကိုသာ ခပ်ငေးငေး ကြည့်ရှုမိပါသည်။ ခင်မိမိလေးမှာ အအိုဟု ဆိုရလင့်ကစား အပျိုနှင့်မခြား လှပချောမွေ့... ရုပ်ရည်ရူပကာ စိုပြေ ပြည့်ဖြိုးလှသည့် ယမင်းရွှေစင် တစ်ပါးလို့ပင် ဆိုချင်ပါဘိသည်။ သူမ၏ မို့မောက် ပြည့်ဖြိုးသော ရွှေရင်အုံထက်မှ ကော့ချွန်းနေသည့် ရင်သားအစုံမှာ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း မြင့်ထွား ပွင့်ကားလာရပြီး အင်မတန်မှ ချစ်စရာကောင်းသော အလှမယ်တစ်ဦးကို မြင်နေရသလိုပင် ဖြစ်ပါသည်။ တစ်ညလုံး ဖြစ်ခဲ့ရသော အမှားတွေထက် အရသာ မပြေနိုင်သော အတွေ့ကိုသာ ကျွန်တော် တ.သ နေမိပါသည်။ တဖန် လာရင်းအကြောင်းကို တရွေ့ရွေ့ ဆင်ခြင်စဉ်းစားမိရာမှ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ အရက်မူးမူးနှင့် အိပ်ပျော်နေသော ဒေါ်လေးမေကို သတိရမိပါသည်။ ထိုအချိန်ရောက်မှပင...